NikielKurs - Wykres - Dane Historyczne - Aktualności

Nikiel handlowany był w okolicach 17 300 USD za tonę pod koniec lipca, pozostając blisko najwyższego poziomu od ponad miesiąca i wzrastając o ponad 5% w ciągu miesiąca, ponieważ obawy o podaż w Indonezji wspierały ceny. Indonezyjskie huty, zarządzane przez Tsingshan Holding Group, największego producenta niklu na świecie, wstrzymały niektóre załadunki eksportowe mieszanej osady wodorotlenkowej i zakłóciły eksport innych produktów niklowych, gdy władze zwiększyły kontrole w związku z możliwą zawartością metali ziem rzadkich w przesyłkach. Opóźnienia wzbudziły obawy o potencjalne zakłócenia w dostawach w największym kraju produkującym nikiel na świecie, chociaż rząd podjął działania w celu rozwiązania problemów regulacyjnych, współpracując z uczestnikami branży i agencjami rządowymi. Dodatkowo, oczekiwania na zaostrzenie kontroli produkcji w Indonezji oraz wyższe koszty siarki nadal wspierały ceny.

Nikiel spadł do około 17 000 USD za tonę pod koniec lipca, co oznaczało wycofanie się z ponad miesięcznego szczytu blisko 17 300 USD, gdy inwestorzy zabezpieczali zyski po silnym wzroście w ostatnich tygodniach. Ceny znalazły się pod presją po tym, jak Indonezja podjęła działania w celu rozwiązania regulacyjnych wąskich gardeł, które opóźniały eksport niektórych produktów niklowych, łagodząc obawy o zakłócenia w dostawach w krótkim okresie. Decyzja ta nastąpiła po doniesieniach, że rząd pracuje nad rozwiązaniem niepewności dotyczącej dopuszczalnej zawartości metali ziem rzadkich w przesyłkach mineralnych, co zakłócało eksport produktów niklowych i boksytów. Mimo to straty były ograniczone przez oznaki zaostrzenia warunków rynkowych, przy czym zapasy niklu na LME spadły przez sześć kolejnych sesji, podczas gdy wsparcie ze strony indonezyjskich polityk górniczych oraz wolniejsze dostawy rudy niklowej z Filipin pomogły podnieść ceny.

Nikiel handlowany był w okolicach 17 300 USD za tonę, co przedłużyło zyski do najwyższego poziomu od ponad miesiąca w obliczu niepewności dotyczącej polityki produkcyjnej Indonezji. Trwająca rewizja kwot produkcji niklu w Indonezji pozostawała kluczowym punktem zainteresowania, a rząd ograniczył dodatkowe zatwierdzenia dla pieców hutniczych borykających się z niedoborami surowców, co wzmacniało oczekiwania na zaostrzenie dostępności rudy, gdy decydenci starali się zapobiec nadpodaży i ustabilizować rynek. Jednocześnie odnowione napięcia na Bliskim Wschodzie podniosły ceny ropy i wzbudziły obawy o dostawy siarki, kluczowego surowca dla indonezyjskiego przemysłu przetwórstwa niklu, zwiększając presję kosztową produkcji i dodając do wzrostowego momentum cen. Tymczasem zyski pozostały ograniczone przez słabe zapotrzebowanie w dół łańcucha, z osłabioną aktywnością w chińskim sektorze stali nierdzewnej i ostrożnymi zakupami siarczanu niklu w obliczu wolniejszego wzrostu popytu na baterie na bazie niklu, co wpływało na perspektywy konsumpcji.