Włoski sektor produkcyjny pozostaje w recesji

Indeks PMI dla przemysłu wytwórczego Włoch według S&P Global wzrósł do 51,3 w marcu 2026 roku z 50,6 w lutym, przewyższając prognozy rynkowe wynoszące 50,9. Choć sygnalizuje jedynie umiarkowaną poprawę warunków operacyjnych, odczyt ten oznaczał najsilniejszą wydajność od ponad trzech lat. Produkcja wzrosła po raz drugi z rzędu, chociaż wzrost spowolnił i pozostał umiarkowany, podczas gdy księgi zamówień wzrosły, ponieważ nabywcy starali się wyprzedzić przewidywane wzrosty cen. Sprzedaż eksportowa wzrosła nieznacznie po raz pierwszy od czterech miesięcy, a zatrudnienie również wzrosło. Zakupy wzrosły po raz pierwszy od ponad trzech lat, co skutkowało pierwszym wzrostem zapasów od ośmiu miesięcy, ponieważ producenci przewidywali zakłócenia w łańcuchu dostaw i wyższe ceny. Wojna na Bliskim Wschodzie wydłużyła czasy realizacji dostaw do najdłuższych od października 2022 roku z powodu niedoborów i problemów logistycznych. Wzrost cen surowców, transportu i energii doprowadził do najwyższych kosztów wejściowych i cen sprzedaży od trzech lat. Patrząc w przyszłość, nastroje biznesowe pozostały pozytywne.

HCOB Włochy PMI dla przemysłu wzrósł do 50,6 w lutym 2026 roku, w porównaniu do 48,1 w styczniu i powyżej konsensusu rynkowego wynoszącego 49,5. Odczyt, najwyższy od trzech miesięcy, wskazywał na niewielką poprawę warunków operacyjnych, ponieważ produkcja i nowe zamówienia wzrosły po dwóch miesiącach spadków, mimo że sprzedaż eksportowa malała w najszybszym tempie od pięciu miesięcy w obliczu wysokiej globalnej niepewności. Zatrudnienie wzrosło tylko nieznacznie, ograniczając zakupy surowców. Tymczasem inflacja kosztów surowców osiągnęła najwyższy poziom od października 2022 roku, a ceny produkcji wzrosły w najszybszym tempie od dziesięciu miesięcy. Zaufanie biznesowe jednak wzmocniło się do najwyższego poziomu od ponad pięciu lat.

Wskaźnik PMI dla przemysłu we Włoszech wzrósł nieznacznie do 48,1 w styczniu 2026 roku z 47,9 w grudniu, zgodnie z oczekiwaniami rynku. Warunki popytowe były nadal słabe, z nowymi zamówieniami i eksportem spadającymi ponownie, choć w łagodniejszym tempie, co odzwierciedlało kruchą sytuację na rynkach i pewne anulacje zamówień. Produkcja również nieznacznie spadła, ograniczona przez stłumiony popyt i, w niektórych przypadkach, ograniczenia surowcowe. Niższa produkcja skłoniła firmy do ograniczenia zakupów i zmniejszenia zapasów, co pomogło złagodzić presję na łańcuchy dostaw i skrócić czasy dostaw. Pomimo słabszego popytu na surowce, koszty wzrosły w najszybszym tempie od ponad trzech lat z powodu wyższych cen surowców, co skłoniło producentów do podniesienia cen sprzedaży. Zatrudnienie było jedynym obszarem wzrostu, a firmy ostrożnie zwiększały zatrudnienie. Patrząc w przyszłość, producenci byli bardziej optymistyczni, z zaufaniem bliskim najwyższemu poziomowi od czterech i pół roku, mając nadzieję na nowe produkty, niższe koszty kredytów i stopniowe ożywienie w sektorze.